Από δω!
Για το μοναστήρι;
Είναι μακριά;
Θα δεις...Ανέβα...
Η εξοχή είναι πάντα θλιβερή.
Οι άνθρωποι εδώ πρέπει να πλήττουν.
Δεν έχεις άλλα παπούτσια;
Τι λες;...Δεν καταλαβαίνω.
Μην κάνεις την ανήξερη...
-Πώς ονομάζεσαι; -Ζοζέφ.
Το τέλειο όνομα...
-Τι κάνεις εσύ εδώ; -Τίποτα.
Πώς πάει το κυνήγι;
'Ετυχε να τη δω και της αγόρασα αυτό.
-Εσύ το έφτιαξες αυτό; Ωραίο! -'Οχι, η μαμά μου.
Είσαι λίγο βρώμικη... 'Ελα, φύσηξε τη μύτη σου...
Πιο δυνατά.
Φύγε τώρα.
Δε σε βλέπω περιποιημένο... Γιατί είσαι αξύριστος;
Ξύπνησα στις 4 το πρωί, κι έκανα δέκα χιλιόμετρα στο δάσος.
-Τι σκότωσες σήμερα; -'Οχι πολλά πράγματα.
Μη μου δείχνεις. Τα ζώα είναι πιο όμορφα ζωντανά παρά νεκρά.
Το κυνήγι είναι κυνήγι.
Πρόσεξε, είναι πολύ εύθραυστο. Κι ο πατέρας το αγαπάει πολύ.
-Είσαι ζημιάρα; -Καθόλου, Μαντάμ.
'Ετσι λέτε όλες, αλλά σας διαψεύδουν τα γεγονότα.
Βγάλε τα παπούτσια. Ο πατέρας είναι πολύ αυστηρός.
Είναι πανάκριβο κινέζικο χαλί.
Βρωμίζουμε τα πόδια μας στον κήπο.
'Ολοι βγάζουμε τα παπούτσια... εκτός απ'τον πατέρα.
Να προσέχεις αυτό. Αξίζει μια περιουσία.
Και ξεκολλάνε εύκολα το φίλντισι και το ελεφαντόδοντο.
Είσαι πολύ καθαρή;
Είμαι πολύ απαιτητική στο θέμα της καθαριότητας.
Κι έχεις καλή μνήμη;
Αυτά δεν τα πειράζεις. Τα έχω αναλάβει εγώ.
Είσαι απ'το Παρίσι, βλέπω. Δεν είσαι ντυμένη για εξοχή.
Θα είσαι στην υπηρεσία του πατέρα μου.
Εγώ σε προσέλαβα, αλλά πρέπει να σε εγκρίνει κι εκείνος.
Ο πατέρας είναι ένας σπάνιος, εξαίρετος άνθρωπος.
'Εχει κάποιες ιδιοτροπίες... κατανοητές για την ηλικία του.
-Να είσαι ευγενική μαζί του. -Θα προσπαθήσω, Μαντάμ.
Πήγαινε ν'αλλάξεις φόρεμα.
Να είστε χαλαρός... Κρατήστε την αναπνοή σας...
Μην τραβήξετε πολύ δυνατά... Εμπρός, τι περιμένετε;
-Δεν έχετε ξαναπυροβολήσει; -Δε νομίζω.
-Αγαπάτε τις πεταλούδες, νομίζω. -Τις αγαπώ. Μακάρι ν'αστοχούσα!
'Αντε να ξυριστείς τώρα! Είσαι απαίσιος μ'αυτά τα γένια!
Τι ωραίο επιστολόχαρτο!... Κορώνα είναι αυτό;
Απ'τη Δούκισσα.
'Εβαλε τ'όνομά σου στη φωτογραφία!
Κι αυτός στο άλογο;
Ο Γουίλιαμ. Κέρδισε το γκραν-πρι στο Λανσάν.
-Είναι 'Αγγλος; -Κάθε άλλο.
'Εχεις γνωρίσει καλό κόσμο!
Εδώ πώς είναι;
Ο πατέρας της κυρίας είναι καλός.
Κι εκείνη;... Στρίγγλα, είναι φανερό.
Μετράει ως και τους κύβους ζάχαρης!
'Οπως όλες οι άλλες... Και ο κύριος;
Ευχαριστώ για την ενημέρωση.
Είσαι αληθινή Παριζιάνα! 'Εχεις τόσο όμορφα πράγματα!
Επιθυμείτε κάτι, κύριε;
-Ποια είσαι; -Η νέα καμαριέρα, κύριε.
Πέρνα μέσα.
Θα ήθελα τη ρόμπα μου... Την άφησα στο κρεβάτι μου...
Πες μου τ'όνομά σου.
Σελεστίν, κύριε.
Ωραίο όνομα...Πολύ ωραίο...
-Σου αρέσει εδώ; -Μόλις το πρωί ήρθα, κύριε.
Με συγχωρείτε... Πού είναι το δωμάτιό σας;
-Γιατί ρωτάς, Σελεστίν; -Για να φέρω τη ρόμπα σας.
Εκεί, στο βάθος του διαδρόμου.
Σελεστίν, πού πας;
Ο κύριος ζήτησε τη ρόμπα του.
Η ρόμπα του είναι στο μπάνιο.
Εδώ ήταν η ρόμπα! Την έχω!
Με την ευκαιρία...Πρέπει να προσέχεις πολύ αυτή τη λάμπα.
Αν σπάσει το γυαλί, μόνο στην Αγγλία μπορούμε να βρούμε άλλο.
Εντάξει, πήγαινε.
-Θα βγει τώρα! -Είναι στη γωνία!
-'Εφυγε! -Το βρωμόζωο!
Θα δεις πολλούς ακόμα!
Πρέπει να προσέχεις πολύ αυτή τη λάμπα.
Αν σπάσει το γυαλί, μόνο στην Αγγλία μπορούμε να βρούμε άλλο.
Κι αν σπάσει το καθίκι της; Απ'την Αγγλία θα φέρει άλλο;
Δε θ'αντέξω πάνω από τρεις μέρες εδώ μέσα!
'Ετσι λες τώρα, αλλά θα μείνεις.
Νομίζω ότι η κυρία δε νοιάζεται το σεξ...
-'Εχει κανέναν εραστή; -'Οχι βέβαια!
-Γιατί όχι; -Φαίνεται ότι δε μπορεί να...
'Εχει κάποια αρρώστια... Πολύ οδυνηρό...
-Και ο κύριος; -Είναι ένα μηδενικό.
Πάει για κυνήγι μόνο!
Είναι η θέση του Ζοζέφ.
Πάρε αυτή τη λάμπα. Με ενοχλεί.
-Η κυρία θα χαρεί πολύ! -Δε φταίω εγώ.
-Ούτε εγώ φταίω. -Σκασίλα μου!
Θα πάω στην Αγγλία να φέρω καινούργιο γυαλί.
Χτες βράδυ έδειραν κάποιους μέτοικους στο Μονπαρνάς.
Κάτι είναι κι αυτό!
Ξέρω κι άλλους που θέλουν ξύλο. Και δεν είναι μέτοικοι.
-Πάλι τα ίδια! -Τι είναι οι μέτοικοι;
Κοίτα τη μούρη σου στον καθρέφτη και θα δεις έναν.
-Για ποιον είναι; -Για σένα.
'Ωρα για το τσάι του γέρου.
'Ακου αυτό...Υπάρχει κι άλλη μια δεξιά που τιμά το έθνος μας.
'Ομως θα σηκωθούν όλοι μαζί ν'αγωνιστούν ενωμένοι;
Μια στιγμή.
Εσύ είσαι η Σελεστίν;
Μου αρέσει πολύ αυτό το όνομα...Ειλικρινά.
Αλλά είναι λίγο μακρύ, νομίζω. Μάλλον πολύ μακρύ.
Αν δε σε πειράζει, θα σε λέω Μαρί...Ωραίο όνομα και σύντομο.
Εξάλλου, ''Μαρί'' αποκαλώ όλες τις καμαριέρες. Θέμα συνήθειας.
Και δεν αλλάζω εύκολα συνήθειες.
-Πόση ζάχαρη, κύριε; -Δύο.
Λοιπόν, δε σ'ενοχλεί που σε λέω Μαρί, έτσι;
Μπορώ ν'αποσυρθώ τώρα;
Περίμενε λίγο, μικρή μου Μαρί. 'Εχεις λίγο χρόνο;
Είμαι στη διάθεσή σας.
Πες μου, σου αρέσει το διάβασμα;
Ναι, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο για διάβασμα.
'Ωστε ξέρεις να διαβάζεις!
Καμιά φορά το βράδυ, όταν είμαι κουρασμένος...
...μ'αρέσει να μου διαβάζει κάτι μια ωραία και ευχάριστη φωνή.
Αν θέλεις, μπορούμε να κάνουμε μια δοκιμή.
Ξέρεις τον Χ άισμαν;
Θαυμάσιος συγγραφέας, τον αγαπώ πολύ.
Κάθισε και διάβασέ μου λίγες αράδες, έτσι στην τύχη.
Εμπρός, διάβασε.
Στην εποχή μας, δεν υπάρχουν πια πλήρεις ουσίες.
Το κρασί που πίνεις, η ελευθερία που κηρύττεις είναι νοθευμένα.
Χρειάζεσαι μεγάλη δόση καλής θέλησης για να πιστέψεις...
...ότι οι ηγέτες είναι σεβαστοί κι οι υπηρέτες άξιοι συμπάθειας.
Μαρί, θα σε πείραζε αν άγγιζα τη γάμπα σου;
Μη φοβάσαι. Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς από μένα.
Αλήθεια, δε σε πειράζει, ε;
Συνέχισε.
Το ματωμένο κεφάλι στις φλόγες, με ξεραμένο αίμα στα γένια...
...ορατό μόνο απ'τη Σαλώμη που δεν κοίταξε θλιμμένα...
Μαρί, τι νούμερο φοράς;
Τι νούμερο παπούτσι;
-Τριάντα πέντε. -Μια στιγμή.
Αυτό είναι... το ρόδο των ανέμων.
Κάθε βράδυ, όταν έρχεσαι να με δεις να φοράς αυτά τα μποτίνια.
Μου ξυπνάει πολλές αναμνήσεις αυτό.
Δεν είναι ανάγκη να τα φοράς τη μέρα. Μόνο το βράδυ, παρακαλώ.
Μια στιγμή.
Σελεστίν, σου ζήτησα να είσαι ιδιαίτερα προσεκτική με...
-Δε φταίω. Να σας εξηγήσω... -Μη μου εξηγήσεις τίποτα!
-Περί τίνος πρόκειται; -Η αγγλική λάμπα. Την έσπασε.
Δεν είναι σπουδαίο... Ποτέ δε μου άρεσε αυτή η λάμπα.
Ελπίζω να είσαι πιο προσεκτική στο μέλλον.
Πάντα η ίδια ιστορία... Κάθε φορά όλη αυτή η κακία...
Μικρή Μαρί, φτάνει γι'απόψε. Μπορείς να πηγαίνεις. Ευχαριστώ.
'Ομορφη κοπέλα...και καλός χαρακτήρας...Πολύ ωραία.
Φτιάξε τα δωμάτια, αλλά όχι το μπάνιο μου. Μη μπεις στον κόπο.
Ζέστανε την κόλλα!
-Εσείς πετάτε πέτρες; -Γιατί; Σας ενοχλεί αυτό;
Μικρή μου, σε λυπάμαι!
Είσαι στην υπηρεσία ενός πολύ μεγάλου αγύρτη!
Επιτέλους σε βλέπω. Δε βγαίνεις συχνά έξω.
Φυσικά, είσαι απ'το Παρίσι, και σνομπάρεις εμάς τους ντόπιους!
-Μα τι λέτε, κυρία; -'Οχι, ''κυρία'', ''δεσποινίς''!
Η Ροζ δεν είναι απλώς υπηρέτριά μου. Είναι κάτι πολύ παραπάνω.
-Δε χωνεύετε τον κ.Ραμπούρ; -Τον γέρο Ραμπούρ; Κάθε άλλο!
Αδιαφορώ γι'αυτόν τον μπαλωματή!
Για τον γαμπρό του μιλάω, τον Μοντέιγ! Μεγάλο κάθαρμα!
Λέει φρικτά πράγματα για μας.
Επειδή τρώμε στο ίδιο τραπέζι με τη Ροζ! Τι τον νοιάζει αυτόν;
Και στο κρεβάτι μπορώ να την πάρω! Δεν έχω το δικαίωμα;
-Φυσικά! -'Ενας άντρας μόνος...
Μεγάλο κάθαρμα ο Μοντέιγ!
Σαν παιδί κάνει. Είναι πολύ νέος για την ηλικία του!
Είσαι πολύ όμορφη... Και πρέπει να προσέχεις.
Αρχίζουν να μιλάνε για σένα οι ντόπιοι.
Λένε για σένα και τον Μοντέιγ. Να προσέχεις πολύ.
Τις υπηρέτριες, ή τις διώχνει η κυρία ή τις γκαστρώνει αυτός.
Να θυμάσαι. Μια φορά πας μ'αυτόν και σίγουρα πιάνεις παιδί!
Μεγάλος κανάγιας!
Λοιπόν, Σελεστίν; Τελικά, συνήθισες;
Δεν ξέρω ακόμα.
Εσείς, κύριε; 'Εχετε συνηθίσει;
Πρέπει να συνηθίσεις, Σελεστίν!
Θα προσπαθήσω... με τη βοήθειά σας.
-Σίγουρα ήσουν ζωηρή στο Παρίσι! -Μα τι σκέφτεστε για μένα;
Μα τι είπα; Μια όμορφη κοπέλα σαν εσένα...
Μ'αρέσει να γλεντάω, Σελεστίν... Και να ερωτεύομαι!...Τρελά!
Θα το πω στην κυρία.
Δεν την αντέχω την κυρία! Ούτε να τη βλέπω δε θέλω!
Μα η κυρία είναι τόσο αξιαγάπητη!
'Ακουσέ με, Σελεστίν.
'Εχει καταστρέψει τη ζωή μου... 'Ολοι γελάνε με μένα...
Θες ένα μπισκότο;
Θέλω να είσαι ευτυχισμένη...
Δεν είσαι σαν τη γυναίκα μου... Είσαι τόσο καλή και γλυκιά...
-Αν ήθελες, Σελεστίν... -Τι, κύριε;
-Ξέρεις πολύ καλά. -Ν'απατήσετε την κυρία με μένα;
Μόνο αυτό έχω στο μυαλό, απ'τη στιγμή που ήρθες εδώ.
Δεν είμαι κανένα κτήνος! Δε θα σ'αφήσω έγκυο, τ'ορκίζομαι!
Φτάνει, κύριε! Θα το πω στην κυρία!
Επιτρέψτε μου να συνηθίσω εδώ.
Σκότωσέ την αμέσως. Μην την κάνεις να υποφέρει.
Πρέπει να υποφέρουν. 'Ετσι γίνονται πιο νόστιμες.
Εξάλλου, μ'αρέσει.
Πρέπει να βάλουμε τάξη σ'αυτό το σπίτι.
-Η κυρία είναι εδώ; -Δίπλα είναι.
'Ερχομαι, Ζοζέφ.
-Πολύ ωραία είναι. -Ζυγίζει πάνω από πέντε κιλά.
'Αφησέ την εκεί.
Θέλεις κάτι, Ζοζέφ; Θέλεις να μου πεις κάτι;
-Πες μου το. -Η καινούργια καμαριέρα...
-Τι έκανε; -Λίγες μέρες έχει εδώ, αλλά...
Μιλάει με τους γείτονες όλη την ώρα.
Την Κυριακή γύρισε απ'την εκκλησία με τη Ροζ...
Μια φορά πήγε και στον κήπο τους.
Ευχαριστώ, Ζοζέφ...Πολύ καλά...
Μπορώ να βουτήξω το ψωμί μου στη σάλτσα;
Τι κάνεις εδώ εσύ; Ξέρεις τι ώρα είναι;
-Σου έχω απαγορεύσει να έρχεσαι. -Εγώ της είπα να μείνει.
-Γιατί; -Γιατί έτσι.
-Πώς είναι η θεία σου; -'Οχι πολύ καλά.
'Οπως πάντα!
Κοίταξέ με στα μάτια!... Κοίταξέ με καλα!...Τι βλέπεις;
Βλέπω τον εαυτό μου.
Αυτό είναι απόδειξη ότι σ'αγαπώ και σε σκέφτομαι.
Δεν πεινάς;
-Θα ήθελε να φάει τρούφες. -Δε θα ήταν η πρώτη φορά.
Εσείς μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε.
-Πού είναι το βούτυρο; -Δεν υπάρχει βούτυρο.
-Ζήτα το κλειδί από δίπλα. -Δώσ'μου το ψωμί.
Μια που σηκώθηκες, δώσε μου ένα.
Δε συνηθίζω να σερβίρω ρουφιάνους.
Και θα βλέπω τους γείτονες όποτε θέλω!
Τρέξε δίπλα να το πεις!
-Ακούω σκυλιά. -Ο νεωκόρος θα είναι.
Νύσταξες εσύ...
Πάρε ένα μήλο τώρα.
Βρέχει πολύ έξω... Και κάνει αρκετό κρύο...
Κάθισε.
Τι κάνει εδώ η μικρή; Δεν έπρεπε να είναι σπίτι της;
-Καλά είναι εδώ. -Πάω να πάρω το τυρί.
-Ζεστά είναι εδώ. -Πιες λίγο.
Στη Χάβρη τραυμάτισαν κάπου είκοσι κόκκινους μπάσταρδους!
Κρίμα που δεν τους σκότωσαν!
Και στη Ρουμανία... σκότωσαν δώδεκα Εβραίους!
Δώδεκα λιγότεροι! Κέρδος!
-Και το άρθρο του Ρισάρ; -Καταπληκτικό.
-Γιατί μισείτε τους Εβραίους; -Δεν είσαι πατριώτισσα;
Αν ήμουν στο Παρίσι, θα σκότωνα έναν κάθε μέρα.
Υπουργοί, κυβέρνηση, δικαστές...όλοι πουλημένοι.
Γι'αυτό πάμε κατά διαόλου!
Πίσω από κάθε Μπολσεβίκο υπάρχει ένας Εβραίος.
Και τώρα τα έχουν βάλει με τη θρησκεία.
-Εγώ, τους παπάδες... -Ξέρω ότι δεν τους αγαπάς.
Αλλά υποστηρίζω τη θρησκεία. Είναι απαραίτητη.
Οι παπάδες θα μας βοηθήσουν να κυνηγήσουμε τους Εβραίους.
Πάλι για μένα.
Η μικρή θα κοιμηθεί στο δωμάτιό μου.
-Μπορώ να την πάω σπίτι της. -Θα μείνει μαζί μου.
-Δε θα τη φάω! -Ξέρω καλά τι λέω!
Φεύγω τώρα. Θέλω να πάω νωρίς για ύπνο.
'Αντε φέρε χαρτί και μελάνι.
Πες μου, Σελεστίν...
Στο Παρίσι, οι υπηρέτες συνηθίζουν να φορούν αρώματα;
Εξαρτάται, κυρία. 'Αλλοι φοράνε αρώματα, άλλοι δε φοράνε.
Εδώ οι γυναίκες δε θεωρούν σωστό να αρωματίζονται.
Ιδίως οι καμαριέρες.
Πάρ'το...Μυρίζει... Πάρε και τα φλιτζάνια...
-Δεν είσαι λίγο υπερβολική; -Πάψε εσύ!
Και σου απαγορεύω να κορτάρεις αυτή την κοπέλα.
Θυμήσου πέρσι τη Ζερυρώ... Μου κόστισε 1 .500 φράγκα.
Μια κοπέλα που ήρθε από Παρίσι! Ποιος ξέρει τι έχει κάνει;...
Μπορεί να κουβαλάει και κάποιες αρρώστιες...
Μένω να περάσω λίγη ώρα μαζί σας, κι εσείς όλο φωνάζετε.
Είναι ανυπόφορο. Προτιμώ να πάω στο δωμάτιό μου.
Καλή μου, δεν πρέπει ν'ανησυχείς για τη Σελεστίν.
Δε ζηλεύω. Απλώς δε θέλω να μου κοστίσει χρήματα.
Εδώ είναι...
Πατριώτες, η Γαλλία παραδόθηκε σε μέτοικους και Εβραίους.
Χλευάζουν τον στρατό και καταδιώκουν την Εκκλησία.
Ετοιμαστείτε! Η ώρα της εθνικής επανάστασης θα σημάνει!
Τέρμα στο ψέμα και την προδοσία! Τέρμα στα σκάνδαλα!
'Οχι ''σκάνδαλα'', Καλύτερα ''σαπίλα'', είναι πιο δυνατό.
Τι κοιτάς εσύ;
Εγώ προτιμώ το ''Τέρμα στα σκάνδαλα''.
Ποιος σε ρώτησε εσένα;
Σύντομα θα σημάνει η ώρα της εθνικής επανάστασης!
Τέρμα στο ψέμα και την προδοσία! Τέρμα στη σαπίλα!
Πού πας;
Τι κάνεις;
Πήγαινα ν'αλλάξω παπούτσια.
'Οχι απόψε... 'Αφησέ με...Φύγε...
Δεν πειράζει...Μπορείς να το πάρεις αύριο...
-Λοιπόν, θα έρθεις να με δεις; -Μη μ'αγγίζετε!
Μικρή μου Σελεστίν... Ακόμα δε συνηθίσαμε;
-Αφού ξέρετε ότι είμαι τσούλα. -Μα τι λες;
-Μια βρωμιάρα... -Μικρή μου Σελεστίν!
Είμαι και άρρωστη... 'Εχω σύφιλη...
Να πάρει η οργή, Σελεστίν! 'Ακουσέ με!
Σκατά!
Τι κάνεις τώρα εκεί; Κόβεις τα κλαδιά μου;
Πέφτουν στον δικό μου κήπο. 'Εχω δικαίωμα να τα κόψω.
Αρχίζω να γίνομαι έξαλλος!
'Οχι μόνο πετάς σκουπίδια σε μένα, κόβεις και τα δέντρα μου!
-Θα πάω στα δικαστήρια. -Να πας όπου θέλεις!
Κι έχω μάρτυρες αυτή τη φορά!
Για να δούμε τους μάρτυρές σου!
Ζοζέφ, έκοψε τα δέντρα μου! Τον είδες, έτσι δεν είναι;
Οι υπηρέτες δε μετράνε!
Θα το δούμε αυτό! 'Αθλιε, κανάγια!
Δε θα δούμε τίποτα!
Θα σου δείξω εγώ! Θα σε πάω στα δικαστήρια!
'Οποτε θέλεις, αν έχεις τα κότσια να το κάνεις!
Βρωμο-Εβραίε!
-Ποιος είναι; -Εγώ, Μαντάμ.
Τι θέλεις;
Δε μπορώ να κάνω το μπάνιο τώρα, επειδή...
Είναι εντάξει. Πήγαινε, και να μην έρχεσαι αν δε σ'έχω καλέσει.
'Ελα μέσα μια στιγμή.
Σου αρέσουν;
Δεν είναι πολύ καθαρά, ε;
Θα ήθελες να σου δείξω κι άλλα;
Κι άλλα; Μα νομίζω ότι αυτά...
Λουστρίνια;
Πολύ ωραία λουστρίνια...
Με κίτρινο δέρμα;
Είναι ωραία τα κίτρινα. Θα τα αγαπήσεις πιο πολύ απ'τα άλλα.
Δώσ'μου το χέρι σου κι έλα να καθίσεις.
Θα σου φαίνονται αλλόκοτα όλα αυτά.
Αλλά στην ηλικία μου κάποια καπρίτσια επιτρέπονται.
Για παράδειγμα...Τα μποτίνια σου δεν είναι καθαρά...
Μια γυναίκα δεν πρέπει ποτέ να γυαλίζει τα παπούτσια της.
Σέβομαι πολύ τις γυναίκες, Μαρί.
Αυτά τα μικρά μποτίνια, εγώ θα τα γυαλίσω.
Και τώρα σήκω και περπάτα λίγο.
Περπάτα, και σε παρακαλώ, σήκωσε λίγο το φουστάνι σου.
Εμπρός, περπάτα...
Για να δω αυτά τα μποτίνια να κινούνται...
Για να δω ζωντανό το ρόδο των ανέμων...
Δείξε μου τη σόλα.
Είναι λίγο τρύπια...
Θα τα φτιάξω εγώ... Θα τα κάνω σαν καινούργια...
Πολύ ωραία... Κάθισε τώρα, Μαρί...
Θα μου δώσεις τα μικρά μποτίνια σου, αμέσως...
Θα σου τα βγάλω και θα τα πάρω μαζί μου...
-Ποιος είναι; -Εγώ, πατέρα.
-Τι θέλεις; -Θα πάρεις πρωινό μαζί μας;
-Θέλεις να στο φέρω εδώ; -'Ασε με ήσυχο, σε παρακαλώ!
Τι γυρεύεις εκεί;
Η κυρία ζήτησε δυο μπουκάλια κρασί για την εκκλησία.
'Ετοιμα τα έχω... Γιατί δε μου τα ζήτησες;
Κάθαρμα!
Είσαι ο ρουφιάνος του σπιτιού. Τίποτα πιο σιχαμένο!
'Εχω δεκαπέντε χρόνια εγώ εδώ!
Με εμπιστεύονται. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα.
Δεν καταλαβαίνεις το γιατί... Εγώ έχω τους λόγους μου.
Και μου κάνεις τη ζωή δύσκολη... Θες να σου πω δυο λόγια;
Είσαι γέρος, άσχημος, και με αηδιάζεις!
Κι εσύ είσαι πάρα πολύ όμορφη, Σελεστίν.
Και τα μπουκάλια;
Είσαι μια υπάκουη γυναίκα... Κι αυτό είναι καλό...
-Απόψε, κύριε. -Απόψε, Ζοζέφ.
Τα ετοίμασα για σας, πάτερ.
-Κι είχα μείνει από κρασί. -Δοκιμάστε και το γλυκό.
Θα σας αρέσει... Είναι με πορτοκάλι...
Με κακομαθαίνετε, κυρία... Είδα τον κ.Μοντέιγ έξω...
Κάνει τη γυμναστική του... Το έχει ανάγκη αυτό...
-Πολύ ρωμαλέος ο κ.Μοντέιγ! -Δυστυχώς.
Δυστυχώς; Μα γιατί λέτε δυστυχώς;
Ελάτε να καθίσετε, πάτερ.
Είναι δυνατός, απ'τη φύση... Δυσκολεύομαι να το πω...
Να το πείτε. Εκτός από εξομολο- γητής σας, είμαι και φίλος.
Το ξέρω, και σας έχω μεγάλη εμπιστοσύνη...Καθίστε...
Ο σύζυγός μου έχει απαιτήσεις... Είναι δυνατός, δραστήριος...
Κι εγώ δε μπορώ να του δώσω αυτό που χρειάζεται...Δε μπορώ.
Κι αυτό με κάνει και υποφέρω.
Μα δεν καταλαβαίνω... τι μπορώ να κάνω για σας...
-Να με συμβουλεύσετε. -Μα τι μπορώ να σας πω;
Δεν ξέρω...Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο...
Θέλω να πω...ίσως υπάρχουν άλλοι τρόποι, πιο...
Κάποια χάδια που...
Γίνετε πιο σαφής... Υπάρχουν χάδια και χάδια...
Και συμβαίνει συχνά αυτό;
Είναι τόσο δυνατός... Ως και δυο φορές τη βδομάδα...
Δυο φορές τη βδομάδα είναι πολύ.
Ακόμα και για έναν δυνατό άντρα, πάρα πολύ.
Πάντως εσείς δεν πρέπει να νιώθετε καμιά ηδονή μ'αυτό.
Γι'αυτό να είστε σίγουρος, πάτερ!
Ξέρετε, η στέγη της εκκλησίας είναι έτοιμη να πέσει.
Πρέπει να την επισκευάσουμε πριν έρθει ο χειμώνας...
Κυρία, ελάτε, σας παρακαλώ!
-Τι συμβαίνει, Σελεστίν; -Ο κ.Ραμπούρ!
-Ο πατέρας μου... -Παρακαλώ.
Δεν απαντά. 'Ηθελα να φτιάξω το δωμάτιό του, χτύπησα, φώναξα...
-Είσαι σίγουρη ότι είναι μέσα; -Είναι κλειδωμένο από μέσα.
-Κι απ'το γραφείο; -Κλειδωμένο κι εκεί.
'Ησουν μέσα πριν μια ώρα. Τον είδες να έχει κάτι;
-'Οχι, ήταν καλά, όπως πάντα. -Μα τι συμβαίνει;
-Ο πατέρας, ίσως έπαθε κρίση... -Είναι κλειδωμένα;
-Πρέπει να σπάσω την πόρτα. -Καλύτερα να φωνάξεις τον Ζοζέφ.
Πήγε να δώσει το κρασί.
Μη συγχύζεστε... Αφήστε να το κάνει ο κ.Μοντέιγ.
Να πάρει η οργή!
-Καλύτερα να φέρουμε κλειδαρά. -Βιαζόμαστε! 'Ασ'το σε μένα!
Επιτρέψτε μου, πάτερ.
Καλημέρα, Ζοζέφ.
-Πάλι τριγυρνάς στο δάσος; -Μάζεψα σαλιγκάρια. Θέλεις;
-Και βατόμουρα. -Δε θέλω, έλα να σε πάω σπίτι.
'Οχι, δεν τέλειωσα ακόμα.
Τόσο το χειρότερο για σένα... Εγώ φεύγω...
Να προσέχεις τους λύκους!
Πάνω από σαράντα χιλιάδες για τον φόρο κληρονομιάς.
Ούτε μια φορά δε μου βγήκε η πασιέντζα σήμερα.
Και 352 φράγκα για την κηδεία.
'Ελα, Σελεστίν.
Λοιπόν, στ'αλήθεια θέλεις να φύγεις;
-Και θα γυρίσεις στο Παρίσι; -Για την ώρα. Μετά θα δω.
Κρίμα, σ'είχα συνηθίσει. Κι ο πατέρας σ'αγαπούσε πολύ.
'Ημουν ευχαριστημένη απ'τη συμπεριφορά σου.
Αν θελήσεις να ξανάρθεις, δεν έχεις παρά να μου γράψεις.
Σας ευχαριστώ, Μαντάμ.
-Καλημέρα, Αντόλφ. -Πώς τα πας;
'Εχεις ένα λεπτό;... Θέλω να σου μιλήσω...
-Περί τίνος πρόκειται; -Φρανσουά, γύρισε η μικρή;
-Ναι, τη βρήκαμε. -Καιρός ήταν.
Μην το λέτε αυτό. Τη βρήκαμε, αλλά νεκρή.
Μα τι λέτε;
-Πώς πέθανε; -Δολοφονήθηκε.
-Και το χειρότερο, βιάστηκε. -Απίστευτο αυτό που είδαμε.
-Φρικτό! -Μιλάτε για τη μικρή Κλαιρ;
Πότε έγινε;
Πριν έξι μέρες, είπε ο ιατρο- δικαστής, το Σάββατο δηλαδή.
-Τη μέρα που πέθανε ο κύριος. -Πού τη βρήκαν;
Στο δάσος Ρεγιόν...και θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε...
...αν προσέξατε κάτι ασυνήθιστο το Σάββατο ή την Κυριακή...
Ροζ, τι κάνεις εδώ...Κουτσομπο- λεύεις;...'Εχουμε γράμματα;
Δύο...Αυτό το κάθαρμα πρέπει να είναι εδώ γύρω...
-Δε θα είναι τόσο χαζός! -Δεν ήταν ντόπιος, σίγουρα.
-Δεν την πρόσεχε η θεία της. -Ποτέ δε θα βρεθεί ο φονιάς;
Μην υποτιμάτε τη γαλλική δικαιοσύνη.
Σελεστίν, έχασες το τρένο;
'Ελα δω μια στιγμή.
-Λοιπόν, θα μείνεις; -'Αλλαξα γνώμη.
-Αυτό είναι θαυμάσιο. -'Εμαθες τα νέα;
Την ξεκοίλιασαν με μαχαίρι.
Ο Παντουά τη βρήκε. Κανονική σφαγή, είπε.
Μα γιατί πήγαινε πάντα μόνη της στο δάσος;
Ποιος μπορεί να το έκανε; Τη βίασε κιόλας;
Πρέπει να ήταν οι δυο καλόγεροι που πέρασαν προ ημερών.
Ζητιάνευαν... Καθόλου χριστιανικό.
'Οχι κι οι καλόγεροι! Είναι άγιοι άνθρωποι!
Ξέρετε τι σκέφτομαι εγώ;... Χ ωρίς να είμαι σίγουρος...
Θυμάστε πέρσι τη Ζερυρώ;... Η κοπέλα, παρά λίγο να...
Εγώ αν ήμουν αστυνομικός... θα ερευνούσα λίγο δίπλα.
Εννοείτε τον κ.Μοντέιγ;
-Θα φοβόταν να το κάνει αυτό! -Δεν είναι λογικό αυτό.
Εσύ τι λες;
Ξέρω μόνο ότι αγαπούσα τη μικρή. 'Ηταν τόσο αθώα και ευγενική...
Αν πέσει στα χέρια μου αυτός που το έκανε...
Θα τα ξαναπούμε, ε;
Συνεχίζω τη διανομή. Γεια σας.
'Αραγε πού βρίσκει τα λεφτά και ντύνεται έτσι;
Η κυρία δεν καταλαβαίνει γιατί γύρισες...Γιατί;
Γιατί έτσι!
Καλή ιδέα που γύρισες, Σελεστίν.
'Ασε να το κάνω εγώ αυτό.
Μ'αρέσει κι εμένα αυτό.
Δε γνωρίζεις τον άνθρωπο με την πρώτη ματιά, τη γυναίκα ιδίως.
Αλλά εσένα σε γνωρίζω καλά τώρα.
Με γνωρίζεις;... Για πες μου πώς είμαι...
Πώς είσαι;... Είσαι σαν εμένα...
'Οχι στο πρόσωπο, εγώ είμαι γέρος και άσχημος, αλλά...
...στην ψυχή είμαστε ίδιοι, και ξέρω καλά τι λέω.
-Σάββατο δεν πέθανε ο κύριος; -Ναι, έτσι νομίζω.
'Ηταν η μέρα που παρέδωσες τα βαρέλια με το κρασί;
Ναι, ίσως...'Ηταν τη μέρα που πέθανε η μικρή Κλαιρ...
-Πέρασες απ'το δάσος Ρεγιόν; -Βέβαια.
Πάντα κόβω δρόμο από κει.
Και μήπως έτυχε να δεις την Κλαιρ;
Εσείς οι γυναίκες!...
Καλά θα κάνατε να σκεφτόσαστε κάτι άλλο!
Λέγε ό,τι θέλεις, αλλά εμείς οι δυο είμαστε ίδιοι.
Οι ψυχές μας είναι ίδιες.
Λουλούδια...Ευχαριστώ...
Βλέπεις;
Αυτή τη φορά θα του σπάσω τα μούτρα! Δεν πάει άλλο!
-Μην ξεχνάς, έχουμε πένθος. -Τι σχέση έχει αυτό;
-Πόσα σου έδωσα χτες; -Είκοσι πέντε φράγκα.
-Μου λείπουν 38 λεπτά. -Δεν τα πήρα εγώ.
'Οχι εσύ, η γάτα.
Δεν περίμενα την επίσκεψή σου. Τι σε φέρνει εδώ;
Περαστική είμαι, αλλά δε νομίζετε ότι το παρακάνατε;
Χτες ρίξατε σκουπίδια απ'τον τοίχο σας...
...και παρά λίγο να πέσουν στο κεφάλι του κυρίου μου.
Γιατί να του φερθώ καλά;... 'Ελα μέσα για λίγο...
Ευχαριστώ, έχω να πάω για ψώνια.
Τα τίναξε ο μπαλωματής, ε;... Ο μπαλωματής...Ο γέρος...
-Μη μιλάτε έτσι για τον κύριο! -Και γιατί όχι;
Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις;
Να καταγγείλεις τον Μοντέιγ.
Για προσβολή ηθών και άσεμνη επίδειξη.
-Μα δεν υπάρχει λόγος. -Και τι σε πειράζει αυτό;
-Δε μπορώ να το κάνω. -Μα είναι πάρα πολύ απλό.
Θα πας στη χωροφυλακή. Μάρτυρες θα είμαστε η Ροζ κι εγώ.
Θα ορκιστούμε ότι τα είδαμε όλα.
-Μα τι είδατε; -Μη σε νοιάζει αυτό.
Ο λόγος ενός στρατιώτη είναι ατράνταχτη απόδειξη.
Και μετά θα προσθέσουμε και την υπόθεση βιασμού.
-Ξέρεις...Για τη μικρή Κλαιρ... -Δεν είστε σοβαρός, κ.λοχαγέ!
Εγώ αυτό θα έκανα στη θέση σου!
Και κάτι ακόμα...
'Οταν φύγει η Ροζ, πρέπει να έρθεις με δεις...Καλή ιδέα...
-Μα, κύριε... -Ναι, πρέπει να έρθεις.
Το υπόσχεσαι;
Δέχτηκα αυτή τη συνάντηση...
...αλλά θέλω να ξέρω αν ο κύριος έχει μάρτυρες.
Τα σκουπίδια που πετάει στο σπίτι μου είναι η απόδειξη.
Τι λέτε, κ.λοχαγέ;
Στην τιμή μου σαν στρατιώτης, δεν έχω ρίξει ποτέ τίποτα.
Τίποτα;
Αυτό πάει πολύ! 'Ολοι ξέρουν ότι πετάει πράγματα στον κήπο μου!
Τα έχετε φυλάξει;
Να φυλάξω δυο παλιά καπέλα; Τα έκαψα!
Δε σταματάει! Κόβει δέντρα μου, στήνει παγίδες στις γάτες μου!
Και ψεύδεται ασύστολα!
-Εγώ είμαι ψεύτης; -Και άθλιος γέρος αγύρτης!
-Ακούτε, κ.ανακριτά; -Ηρεμήστε.
Θα έλεγα ότι είναι απίθανο για έναν γενναίο στρατιώτη...
...που διακρίθηκε στα πεδία των μαχών...
...να πετάει σκουπίδια στον κήπο σας σαν μικρός αλήτης!
Στο πρόσωπό μου, αυτός ο κύριος προσβάλλει τον στρατό!
Επειδή δεν έχετε αποδείξεις...
-Τι κανάγιας! -Κι εσύ είσαι ένας άχρηστος!
Υ πηρέτησα στον πόλεμο, κύριε!
-Στο Επιτελείο; -Είναι ατιμωτικό αυτό;
Αρκετά, κύριοι!
-Καλημέρα, δεσποινίς Ροζ! -Καλημέρα, πάτερ!
-Πώς είναι ο λοχαγός; -Πάντα ακμαίος!
Ελπίζω να έχουμε ωραία άνθη για το στόλισμα της εκκλησίας.
-Βεβαίως, πάτερ. -Χ αιρετισμούς στον λοχαγό.
Λοιπόν, πώς πήγε;
Να μαγειρέψεις κουνέλι κρασάτο για το αποψινό δείπνο.
Θεέ μου, τι παιδί!
Σελεστίν...έλα...
Πού πάμε τώρα;
Μυρίζει από αγελάδες, αλλά είναι καθαρά εδώ.
Πιο πολύ απ'όσο νομίζεις.
Βοήθησέ με λίγο... Δεν είμαι καλός σ'αυτά...
-Γιατί μου το ζητάς αυτό; -Προτιμώ να το κάνεις εσύ.
-Είναι όλα στο τραπέζι. -Δεν είμαι υπηρέτριά σου.
Αν δε θέλεις, τόσο το χειρότερο!
'Οταν ψάξεις πάλι στα πράγματά μου, βάλ'τα όλα στη θέση τους.
Αυτό το κουτί με τα σπίρτα ήταν κάπως έτσι...
Τι έψαχνες να βρεις;
'Εψαξες ακόμα και στο σεντούκι μου.
Πραγματικά έχεις πολύ μεγάλο θράσος.
'Εχεις κακές ιδέες για μένα, ε;
Μπορείς να ψάξεις όπου θες... Στη ντουλάπα, στα συρτάρια...
Δε θα βρεις τίποτα, ποτέ.
-Νομίζεις; -Σίγουρα.
Λοιπόν, άκουσέ με...
Νομίζω ότι εσύ σκότωσες τη μικρή Κλαιρ.
'Οπως είπα, έχεις πολύ κακές ιδέες για μένα...
Ξέρω πολύ καλά τι σκέφτεσαι...
-Με φοβίζεις. -Σε φοβίζω; Γιατί;
-Νομίζω ότι είσαι ληστής. -Εγώ; Μιλάς σοβαρά τώρα;
Πρόσεξε! Αγαπώ τον στρατό, τη θρησκεία, και την τάξη.
Και την πατρίδα πάνω απ'όλα!
Κοίταξέ με! Νομίζεις ότι σου λέω ψέματα;
-'Οχι, δε λες ψέματα. -Οι ληστές δεν αγαπούν όλα αυτά.
Πες μου ότι εσύ σκότωσες τη μικρή Κλαιρ.
Το θέμα δεν είναι η Κλαιρ...
Το θέμα είμαστε εμείς οι δύο τώρα.
Σε ονειρεύομαι... Μου έχεις πάρει τα μυαλά...
Για μένα, μόνο εσύ υπάρχεις στον κόσμο...
Πρέπει να μείνουμε μαζί.
-Δε γίνεται τώρα. -Γιατί;
Αυτό που είπα, το λέω πάντα... Πρέπει να περιμένουμε λίγο...
-Τι να περιμένουμε; -Να περιμένουμε λίγο.
Αν ήταν μόνο για το γλέντι... Αλλά είναι σοβαρό...
Σε σκέφτομαι, πάντα...
Τι θέλεις;
-'Ακου, καλή μου... -Φύγε! 'Ασε με ήσυχη!
-Είναι εδώ ο κύριος ανακριτής; -Ναι, θέλετε να τον δείτε;
Θα ήθελα να του μιλήσω για κάτι πολύ σημαντικό.
Σχετικά με τον θάνατο της μικρής Κλαιρ.
Είναι απασχολημένος τώρα... Θέλετε να περιμένετε;
Συγγνώμη, είμαι βιαστική σήμερα. Θα έρθω άλλη φορά...
Χ αίρομαι που σε βλέπω... Κι ήθελα να σου μιλήσω...
'Ελα να πιούμε έναν καφέ.
-Ευχαριστώ, είμαι βιαστική. -Θα σε συνοδεύσω λίγο.
-Πώς πάει η Ροζ; -Της έδειξα την πόρτα.
Μα πώς έγινε αυτό; 'Ηταν δέκα χρόνια μαζί σας!
-Δώδεκα χρόνια. -'Ηταν τόσο καλή γυναίκα!
'Ηξερε τις συνήθειές σας και ήταν πολύ αφοσιωμένη.
Δεν έφαγα ποτέ σπαράγγια επειδή δεν της άρεσαν καθόλου.
Την είχα βαρεθεί. Δεν έκανε τίποτα για το σπίτι.
Και ποτέ δεν κάθισα στην πολυθρόνα μου! Καθόταν εκείνη!
Μου τα είχε πάρει όλα! Τίποτα δε μου ανήκε πια!
Κι αν μιλούσα για σένα...
...είχαμε ιστορίες επειδή ζήλευε.
-Και τι θα κάνετε τώρα; -Αυτό εξαρτάται από σένα.
Μόνο από σένα.
Θα μιλήσω ανοιχτά... σαν στρατιώτης.
-Θες να με παντρευτείς; -Να παντρευτώ; Εσάς;
Είμαι πιο μεγάλος από σένα... Πόσων χρόνων είσαι;
Τριάντα δύο.
-Μα δε μαγειρεύω καλά. -Θα πάρουμε μια μαγείρισσα.
Δε σε θέλω για την κουζίνα... Λοιπόν, τι λες;
Δεν ξέρω...Αφήστε με να το σκεφτώ λιγάκι.
Ωραία, να το σκεφτείς... Αλλά γρήγορα!
Τι ώρα είναι;
Δεν τη βλέπεις;
Δώσε μου το κρασί, σε παρακαλώ.
Πίνεις πολύ, στο έχω ξαναπεί.
-Η Σελεστίν δεν είναι εδώ; -Πήγε για ύπνο, είχε πονοκέφαλο.
Σου έχω πει ότι δε θέλω τίλιο το βράδυ.
Αυτό που κάνεις δεν είναι καλό...Καθόλου καλό...
Σου είπα, αν ήταν για το γλέντι, δε θα δίσταζα.
'Εχω γνωρίσει πολλές γυναίκες, αλλά εσύ...
Δεν είναι το ίδιο... 'Εχω ιδέες για σένα...
-Τι ιδέες; -Ιδέες.
Θα ήθελα πολύ να γίνεις γυναίκα μου, Σελεστίν.
Το σκέφτηκα καλά...Δεν το θέλω πριν στεφανωθούμε.
Υπάρχει μια ευκαιρία. Πουλιέται ένα καφέ στο Χερβούργο.
Είναι πόλη με στρατιώτες και ναύτες. Είναι καλή αγορά.
Θα κερδίσουμε μια περιουσία εκεί εμείς οι δύο...
Μια γυναίκα σαν εσένα, καλή... και όμορφη...Θα το ήθελες;
Είσαι μια τακτική γυναίκα... ευγενική...και άφοβη...
'Ολοι οι άντρες θα πέσουν στα πόδια σου.
Θες να κάνω την πουτάνα για σένα;
Μην το βλέπεις έτσι. Σου μιλάω για μια πολύ καλή επιχείρηση.
Αλλά αυτό δε θα γίνει πριν από τέσσερις μήνες, ή και έξι.
-Γιατί όχι τώρα; -Πρέπει να περιμένουμε.
Το καφέ πρέπει να βαφτεί...
Θα κρεμάσω και μια ταμπέλα... ''Ο Γαλλικός Στρατός''...
-Μα έχεις τα λεφτά; -Λίγα, ναι.
'Οχι εδώ, φυσικά, και δεν ξέρω πόσα ακριβώς.
Στις μέρες μας κερδίζει κανείς απ'την πολιτική...
Υπάρχει κι άλλη μια υπόθεση... πολύ σημαντική...
Θα σου μιλήσω γι'αυτήν.
Πρέπει ν'αγοράσω αυτό το καφέ...
Η επανάσταση που έρχεται είναι πολύ καλή για τα καφέ...
Αν έλεγα ότι θα έρθω στο καφέ, τι θα έλεγες εσύ τώρα;
Σελεστίν, όταν λέω κάτι μια φορά, το λέω για πάντα.
Το ξέρω! Το άκουσα αυτό!
Βαρέθηκα, εσένα κι όλο τον κόσμο...Θέλω να φύγω.
Βρες άλλη για το καφέ σου.
Μόνο εσύ υπάρχεις για μένα... Κι ας έχεις ιδέες για μένα...
'Ακου κάτι τώρα...
Αν μου ορκιστείς...
...στο Χερβούργο θα γίνεις γυναίκα μου.
Τ'ορκίζεσαι;
Και τώρα, Ζοζέφ, πες μου ότι εσύ σκότωσες τη μικρή Κλαιρ.
Πάψε!
Πήγαινε για κυνήγι κι άσε με στην ησυχία μου.
Θα το ήθελα πολύ.
Δεν έχω φυσίγγια.
-'Ηθελα ν'αγοράσω, αλλά... -Σου έδωσα δεκαπέντε φράγκα.
-Τα ξόδεψα. -Τόσο το χειρότερο!
'Ελα...
Λοιπόν, Ζοζέφ, τι σημαίνει αυτό;
Σας αναγγέλλω ότι η Σελεστίν κι εγώ θα παντρευτούμε.
Θα παντρευτείς τη Σελεστίν;
Σοβαρολογείς;
-Πολύ καλά...Κι η υπηρεσία σας; -Μα δε θα φύγουμε αμέσως.
Σε λίγους μήνες μάλλον. 'Εχετε χρόνο να μας αντικαταστήσετε.
Θα μας λείψεις, Ζοζέφ... Κι εσύ, Σελεστίν...
Εύχομαι να είστε ευτυχισμένοι.
Θα εγκατασταθούμε στο Χερβούργο. Θ'ανοίξουμε μαγαζί εκεί.
Πάω βόλτα με τον σκύλο.
Θα γιορτάσουμε τον αρραβώνα σας μια απ'αυτές τις μέρες.
Μια που είστε εδώ, βοηθήστε με να μετακινήσω το τραπέζι.
Πάρε το βάζο και σήκωσέ το με πολλή προσοχή.
Πρόσεχε, είναι πολύ βαρύ.
Πρόσεχε το χαλί... Ευχαριστώ, Σελεστίν...
Λοιπόν, Μαριάν... Πώς πάει η μπουγάδα;
Πρέπει να έκανες τρέλες όταν ήσουν πιο νέα, έτσι;
Εγώ; Δούλευα σκληρά όλη μου τη ζωή, κύριε!
Σαν όλες τις γυναίκες είσαι... Κι εγώ θέλω να γλεντάω...
Μ'αρέσει ο έρωτας... Ο τρελός έρωτας...
Ξέρεις, Μαριάν... από καιρό σε σκέφτομαι...
Από καιρό σε κοιτάζω...
Λέω να έρθω στο δωμάτιό σου απόψε...Συμφωνείς;
Απόψε, γύρω στις 10.
'Ελα δω.
Πέρνα μέσα.
-Τι συμβαίνει; -Τίποτα. Είναι ο νεωκόρος.
Μπορούμε να μιλήσουμε μπροστά της. 'Ελα, κάθισε.
Εντάξει η συγκέντρωση για την Κυριακή;
Θα φύγουμε στις 4 το πρωί. Θα είμαστε εκεί στις 9.
Αυτή τη φορά θα τους δώσουμε να καταλάβουν.
-Δώρο στον εαυτό μου. -Θα το πάρεις μαζί;
-'Εχεις τις προκηρύξεις; -Εδώ είναι.
-Πόσες είναι; -Διακόσιες πενήντα.
Θα πάρουμε τις μισές ο καθένας και θα τις μοιράσουμε παντού.
Ακόμα και στα σπίτια των Ρεπουμπλικάνων.
-Οι χωροφύλακες. -Τι θέλουν;
Ποιος ξέρει!
Σελεστίν, έλα να καθίσεις.
Ποιος καλός άνεμος σας φέρνει εδώ;
Περαστικοί είμαστε, κι είπαμε να πιούμε ένα ποτήρι εδώ.
-Για να ζεσταθούμε λίγο. -Είστε τυχεροί, έχω κάτι καλό.
-Κρύωσε ο καιρός. -Καλά όσο έχουμε ήλιο.
Αλλά μετά τη δύση έχει ψύχρα. 'Ετσι αρπάζεις το κρύωμα.
Πολύ ωραία είσαι εδώ. Πολύ νοικοκυρεμένα.
Αν ήσουν κι εσύ τόσο νοικοκύρης, δε θα έχανες τα πράγματά σου.
Στην υγειά σας.
Στην υγειά σας, δεσποινίς!
-Ακόμα ένα; -'Οχι, πρέπει να φύγουμε.
Κρίμα! Είναι ζεστά εδώ, αλλά μας καλεί το καθήκον.
-Μα θα πιείτε ένα τελευταίο. -Καλά, ένα στα γρήγορα.
Αλήθεια, κάποιοι λαθροκυνηγοί έχουν γυρίσει στην περιοχή.
Αν δεις κανέναν, μη διστάσεις να μας τηλεφωνήσεις.
Θυμάσαι τη μέρα που πέθανε ο κ.Ραμπούρ;
Πέρασες απ'το δάσος Ρεγιόν εκείνη τη μέρα; Θυμάσαι;
'Ισως...Πάντα περνάω απ'αυτό το δάσος...
Η μικρή Κλαιρ...Τη συνάντησες δυο-τρεις μέρες πριν τη βρούμε;
Αν την είχα συναντήσει, θα σας το έλεγα στην ανάκριση.
Αυτό το μέταλλο... ξέρεις τι είναι;
Πέταλο...Πολλοί έχουν τέτοια...'Εχω κι εγώ.
Σ'όλα τα παπούτσια σου;
'Εχω χάσει ένα...
-Είναι δικό μου. -Σίγουρα δικό σου;
'Ετσι φαίνεται.
Το βρήκαμε το πρωί στο γρασίδι...
...στο σημείο που σκότωσαν τη μικρή Κλαιρ.
Ακολούθησέ μας.
Κακοτυχία. Δε φορούσα αυτά τα παπούτσια στο δάσος τότε.
Μην κινείστε, παρακαλώ! Ευχαριστώ.
Λοχαγέ, ζητώ συγγνώμη που άργησα, αλλά...
...ξαφνικά αρρώστησε η γυναίκα μου.
-Είναι κάτι σοβαρό; -'Οχι, δεν είναι σοβαρό.
Αλλά θα έρθετε στη γιορτή, ε;
Εμπρός, φιλήστε τη νύφη.
Εσύ, περίμενέ με στον στάβλο, εσύ πήγαινε στο φυτώριο.
-Μαριάν, τι κάνεις εκεί; -Ποτίζω, κύριε.
Να καθαρίσεις τις μπότες μου.
-Ψύχρα έχει σήμερα. -Τι ώρα είναι;
-Κοντεύει 9. -Δώσ'μου την πετσέτα.
'Οχι αυτή, την άλλη απ'το τραπέζι.
-Θλιμμένη είσαι. Συμβαίνει κάτι; -Καλά είμαι.
Πάρε τον δίσκο.
'Εχω ένα ευχάριστο νέο.
Είχα μια διαθήκη. Τα άφηνα όλα στη Γαλλική Ακαδημία. Λάθος μου.
Χτες έκανα καινούργια διαθήκη...Θα δεις...
Αύριο θα πάμε για κυνήγι με τον Μοντέιγ.
Τελικά είναι καλό παιδί.
Αντίθετα, η γυναίκα του είναι πολύ στριμμένη.
-Η δίκη πώς πάει; -Ναι, ξέχασα να στο πω.
Είδα τον δικηγόρο. Φαίνεται ότι όλα πάνε καλά για τον Ζοζέφ.
Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία. Σύντομα θα είναι ελεύθερος.
Δε θα γίνει καν δίκη, λένε.
Δε με ξαφνιάζει αυτό. 'Ηξερα καλά τον Ζοζέφ. Πατριώτης.
'Ισως και κανάγιας... Είναι πιθανό...
Κάτω οι μέτοικοι!
Η ΓΑΛΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΑΛΛΟΥΣ
Θα έρθω να σε δω αργότερα!
Διαβάστε τη ''Γαλλική Δράση''!
Ζήτω η Εθνική Σταυροφορία!